cartoon's profile~*.♥[S]•w•e•e•t•S.*~PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 22 เบื่อๆ ก็เลยมาเล่นบล็อคซะเลย เฮ้อ...สุดท้ายการดำเนินเรื่องจริงจัง ก็จบลง ฮ่าๆ ตลกดีเนอะ
เหมือนคนบ้าอ่ะ ที่หวัง...หวังว่าอีกฝ่ายจะคิดเหมือนกัน หวังว่าอีกฝ่ายจะลดอีโก้ลง
แต่มันก็เป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ที่ไม่มีแม้แต่แสงมาส่องนำทางที่ดีๆ ได้เลย
ง่ายๆ ก็คือจบ จบไปได้แล้วล่ะ กับเรื่องความรัก
ตอนนี้ก็ต้องยิ้มให้กับตัวเอง ชอบเพลงนี้จัง รู้สึกโดน แต่ก็เก่าแล้วล่ะ
ยิ้มให้ความผิดหวัง อย่างคนคุ้นเคย
ยิ้มให้ความมืดมน อย่างคนรู้จักกัน
นี่คือเพื่อนเก่า...ที่เราต้องเจอ เจอกันเมื่อนานแสนนาน
ร้องไห้ให้กับมัน ช่างดู ง่ายดาย
เหมือนมันไม่ท้าทาย เท่า เรายิ้มให้มัน
สุขก็ยิ้มได้ เจ็บก็ยิ้มได้ ให้ราคามันเท่ากัน..
ยิ้มให้มันก็...พอ
^__^ ยิ้มไว้สบายใจกว่า สองวันก่อนก็ขำตัวเองล่ะ เข้าบ้านไม่ได้
ซื้อไก่ไปทีแรกกะจะกินพร้อม โมจัง ซีอิ๊วดำ ตาหวาน หมาที่บ้าน
เหอๆๆ เปิดกินมันตรงหน้าบ้านนี่ล่ะ แล้วก็หัวเราะเฮฮา ไปตามอารมณ์
ความไร้สาระ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคาดว่า... คงจะโวยวายแล้วโทรหาใครสักคน
เพื่อให้มาเปิดประตูบ้านได้
แต่...
แม่ ก็เพิ่งเสียไปเมื่อปลายเดือนที่แล้ว คงโทรไปรบกวนเขาไม่ได้อีกแล้ว และอีกต่อไป
พ่อ ก็ไปทำงานต่างจังหวัด โทรไปก็ได้แต่บ่นๆ บลาๆ ซึ่งไม่เป็นการดีแน่ ฮ่าๆ เลิกคิด
พี่ชาย มันก็คงเหมือนเดิม ทำงานๆ และก็งาน
และก็เป็นทางเลือกสุดท้ายสำหรับวิธีในการเข้าบ้าน โอเค กดโทร กริ๊งๆๆๆ
มันรับโทรศัพท์ไวกว่าที่คิด โฮะ โอ๋ ยังไม่กลับจากที่ทำงาน -_- ซวยล่ะสิงานนี้
ฮ่าๆ ก็เลยหัวเราะต่อไปในใจ (เหมือนคนบ้า) แล้วก็บอกมันว่ากุญแจหายไปไหน
ก็ไม่รู้ รีบกลับบ้านหน่อยนะ จะรออยู่หน้าบ้านนี่ล่ะ ขี้เกียจไปเดอะมอลล์
เพราะไม่มีจุดหมายปลายทางว่าจะไปทำอะไร
พอวางโทรศัพท์ตอมไป อยู่ๆ พี่หนุ่มก็โทรมา - - เออ แปลกดีเนอะ
ทำไมพี่แกชอบโทรมาตอนมีปัญหาทุกทีเลย ฮ่าๆ คราวที่แล้วก็วันตายแม่
เขา msg มากวนๆ เราก็ยังซึมเศร้า ก็เลย ตอบกลับไปว่าแม่เพิ่งเสีย
ทำเอาอีกฝ่ายงงเต๊กไปเลย อึ้งนั่นล่ะ ฮ่าๆ
สุดท้ายก็ไปเดินๆ เดอะมอลล์กับพี่เค้า เหมือนพี่ชาย กับน้องสาว
เล่นเฮฮาตามภาษาคนสนิท แต่ก็ไม่เคยคิดไกล เพราะความรัก
มันคงต้องใช้เวลา การลบใครออกไปจากใจยาก ยากเหลือเกิน
ตอนนี้ก็คงต้องเข้มแข็ง และแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ถ้าถามว่าร้องไห้ไหม บอกตรงๆ ว่าร้องบ่อยมาก และเกือบทุกวัน
แต่ก็แค่น้ำตาปริ่มๆ เท่านั้น เพราะตูนร้องไห้หนักๆ มามากพอแล้ว
วันสุดท้ายที่หนักและหนักที่สุดก็เพิ่งผ่านไปสามวันก่อน 19 เมษายน
เอาล่ะ เริ่มต้นให้ชีวิตใหม่ ยิ้มให้กับความผิดหวัง และความมืดมนของชีวิต
เริ่มต้นใหม่ๆ >___< ชีวิตอีกยาวไกล
พออยู่คนเดียว ก็รู้เลยว่าตัวเองคิดถึงแม่มาก เสียใจจริงๆ ที่ทำเรื่องแย่ๆ
ไว้กับท่านเยอะ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้เขาให้อภัยเรากับสิ่งพวกนั้น
อยากได้โอกาสกลับไปแก้ไขจัง แต่คงได้แค่คิดล่ะ เอาน่าๆ ยังเหลือ
พี่ชายกับพ่อ สองคนนี้ล่ะที่จะทำให้ดีที่สุด โอกาสไม่ได้มีกับทุกคน
นาฬิกาชีวิตของแต่ละคนก็มีเวลาเดินไม่เท่ากัน เราก็ต้องทำวันนี้ให้ดีที่สุด
ยังดีนะ ที่อย่างน้อยก็ยังเหลือ พี่ชายและพ่อ ดีกว่าไม่เหลือใครเลย ^-^
การ์ตูน
November 28 เบื่อๆ จังวันหนึ่งอยู่ไปทำไมกันนะเคยไหมกับความรู้สึกอย่างนี้ ไม่อยากมีชีวิต เหตุผลไม่มีอะไรมาก มันแค่ไม่อยากมีลมหายใจขึ้นมาเฉยๆ มันเหมือนกับว่าสิ่งที่เราวางไว้มันไม่เคยมีตันตนเลย จากเดิมที่ชีวิตไม่เคยมีเป้าหมาย ไม่มีจุดมุ่งหมาย อนาคตต่อไปจะทำอะไร จะทำไปเพื่อใคร อยู่ไปวันๆ เล่นเกมก็แค่แก้ๆเซง ให้คุยกับคนอื่นเฮอะ อย่าให้ต้องพูดถึงเลย ไม่อยากคุยเลยบางคน ที่โทรมาแล้วไม่สนิทใจ วิธีไหนน้าที่จะทำให้คำว่า"ความสุข"มันมีจริงๆในชีวิต ไอ้ความสุขที่เจอทุกๆวัน มันใช่ความสุชจริงๆหรือเปล่า ไม่มั่นใจ ไม่แน่นอน เพราะความสุขมันเดินทางมาพร้อม กับความทุกข์เสมอ เมื่อไหร่ที่มันพ่ายแพ้ ความทุกข์จะเข้า มาแทรกแซงมันทันที เคว้งจังเลย อาการแบบนี้ ไม่ชอบเลย ไม่น่าเกิดเลย เซงจัง ลมหายใจที่มีใช้ในหนึ่งวัน ไม่รู้ว่ามันจะจบลงเมื่อไหร่ หากเจ้าของร่างกายไร้ซึ่งจิตใจ ที่จะคิดใช้มันเพื่อก้าวเดิน อยากจะจบเวลาไว้เพียงเท่านี้ เก็บเรื่องราวที่มีเพียงแค่ผิวเผิน ไม่ต้องการสิ่งใดให้มากเกิน ขอหยุดเดินเก็บไว้กับความทรงจำ November 13 Thanks for everything which you ever gave me.ยังมีเธอนั้นอยู่เต็มหัวใจ
|
|
|
